موج انتقادات به کنسرت اخیر مهران مدیری در دبی، از مرز تحلیل هنری فراتر رفته و به نمادی از چندگانگیهای فرهنگی و شکاف طبقاتی تبدیل شده است. اجرایی که با قیمتهای سرسامآور بلیت—از ۹ تا ۴۵ میلیون تومان—شروع شد و با «فالشخوانی» هنرمندی به پایان رسید که روزی نماد خلاقیت در کمدینویسی ایرانی بود.
این رویداد پرسشهای بنیادینی را درباره «سلبریتیهای چندشغله» و «مصرفگرایی فرهنگی» در جامعه هنری ایران مطرح کرده است. چگونه است که بلیت کنسرت یک کمدین-کارگردان از بلیت خوانندهای بینالمللی مانند جنیفر لوپز گرانتر میشود؟! آیا این قیمتگذاری بر اساس ارزش هنری است یا سرمایهگذاری بر روی «احساسات نوستالژیک» مخاطبان؟
تبلیغات گسترده کنسرت دبی که بر بازخوانی ترانهای مانند «سوغاتی» متمرکز بود، در نهایت به نمایشی ضعیف از خوانندگی یک بازیگر تبدیل شد. گزارشهای میدانی از حاضران در سالن حاکی از اجرای ضعیف و فالشخوانیهای متعدد است. با این وجود، بلیتها با قیمتهایی که حتی برای استانداردهای دبی نیز بالا محسوب میشد، به فروش رسید.
ماجرای بازخوانی ترانه «سوغاتی»—که مدیری ادعا کرده به صورت تلفنی از اردلان سرافراز اجازه گرفته—خود گواه دیگری بر فقدان ضوابط حرفهای در این عرصه است. وقتی تنظیمکننده اصلی اثر، ناصر چشمآذر، حتی اجازه اجرای نسخه باکلام را ندارد، چگونه یک بازیگر میتواند به سادگی این اثر را در کنسرتهای داخلی و خارجی اجرا کند؟ این موضوع شکاف عمیق در نظام حقوقی حمایت از پدیدآورندگان را آشکار میسازد.
پدیده «سلبریتیهای چندشغله»—که بدون داشتن تخصص لازم در یک حوزه، تنها با تکیه بر شهرت خود به عرصههای مختلف هنری ورود میکنند—در حال تضعیف بنیانهای هنر حرفهای است. این روند نه تنها به کیفیت هنری لطمه میزند، بلکه با ایجاد بازارهای کاذب و قیمتگذاریهای غیرمنطقی، به بیاعتمادی عمومی نسبت به کل جامعه هنری دامن میزند.
کنسرت دبی مهران مدیری را باید فراتر از یک اجرای موسیقی دید؛ این رویداد نماد کامل گذار از «ارزش هنری» به «بازار محض» در بخشی از جامعه هنری ایران است. گذاری که در آن، نوستالژی و سرمایه اجتماعی گذشته، به کالایی برای انباشت ثروت بیشتر تبدیل میشود.
