جانباز مجتبی مروتی متولد روستای ماهین شهرستان طارم است و در ۲۴ آبان ۱۳۵۹ در منطقه بهمن‌شیر آبادان مجروح شد. کتاب، علاوه بر روایت روز‌های حضور او در جبهه، به سال‌های کودکی، خانواده، مهاجرت به تهران، فضای مذهبی حاکم بر خانه پدری و شکل‌گیری شخصیت معنوی او نیز می‌پردازد و تصویری چندلایه از یک رزمنده دهه شصت ارائه می‌کند.

در بخشی از کتاب می خوانیم:

«وارد جهان بی‌آینه شدم. حتی اگر درخواست آینه می‌کردم مراقب بودند به دستم نرسد. یکی از روز‌ها که تازه اتاقم را عوض کرده بودند، فوری از روی تخت بلند شدم و رفتم به سرویس بهداشتی. برای راه رفتن و حرکت هیچ مشکلی نداشتم ترکش‌های پایم خارج شده و محل اصابت پانسمان شده بود. در را پشت سرم قفل کردم و آهسته و با احتیاط بانداژ را از روی صورتم برداشتم. تصویری بسیار عجیب در آینه ظاهر شد. داشتم با تنها چشمی که سالم مانده بود، قدرت و رحمت الهی را تماشا می‌کردم. بریده بود، بریده بود تا نزدیک چشم، بعد مسیر برش تغییر کرده بود. زخم‌ها اگر دو میلی متر عقب‌تر بود، به طور کامل نابینا شده بودم. نقاشی خداوند را تماشا می‌کردم. آنقدر منقلب شدم که فقط چند بار زیر لب گفتم: «یا ابوالفصل!»