در عصر حاضر که رسانههای دیجیتال و شبکههای اجتماعی بخش عمدهای از زندگی روزمره را در اختیار گرفتهاند، هنوز رسانه ملی به عنوان یک رسانه قایل اعتماد و پیشرو، جایگاه خود را در میان خانوادههای ایرانی حفظ کرده است. این واقعیت نشان میدهد که مخاطب ایرانی، علیرغم دسترسی گسترده به پلتفرمهای آنلاین و شبکههای ماهوارهای، همچنان به تلویزیون اعتماد دارد و آن را کانون اصلی دریافت اطلاعات و سرگرمی میداند.
یکی از دلایل این اعتماد، پوشش سراسری و فراگیر تلویزیون است. در هر نقطه از کشور و با هر سطح دسترسی به فناوری، خانوادهها میتوانند به برنامههای متنوع رسانه ملی دسترسی داشته باشند؛ ویژگیای که هیچ شبکه دیجیتال یا ماهوارهای قادر به ارائه کامل آن نیست. همچنین، تلویزیون با تولید محتوای بومی و همزبان، از سریالها و مسابقات خانوادگی گرفته تا برنامههای آموزشی و خبری، پیوندی مستقیم با فرهنگ، آداب و ارزشهای جامعه ایرانی برقرار کرده است.
نکته مهم دیگر، کارکرد اجتماعی تلویزیون در عصر فردیتگرایی است. شبکههای اجتماعی اغلب تجربه فردی و انزوای مخاطب را تقویت میکنند، اما تلویزیون همچنان نقش محور گردهمآوری خانوادهها را ایفا میکند. تماشای یک سریال خانوادگی، برنامه ورزشی یا مناسبت ملی، بهانهای برای گفتوگو، تعامل و تجربه مشترک میان اعضای خانواده ایجاد میکند؛ چیزی که در بسیاری از پلتفرمهای آنلاین کمتر دیده میشود.
اعتماد پایدار مخاطبان، مسئولیت رسانه ملی را دوچندان کرده است. هر لحظهای که خانوادهای پای تلویزیون مینشیند، بار اجتماعی و فرهنگی این رسانه سنگینتر میشود.
علاوه بر این، تلویزیون نقش مهمی در تبیین مسائل ملی و اجتماعی و ارائه تحلیلهای موثق دارد. در شرایطی که فضای مجازی سرشار از اطلاعات نادرست و گاه مخرب است، رسانه ملی به عنوان دژ اعتماد عمومی عمل میکند. این اعتماد نه تنها سرمایهای اجتماعی برای امروز است، بلکه پایهای برای شکلدهی فرهنگ رسانهای و مصرف محتوای مسئولانه در نسلهای آینده به شمار میرود.
در نهایت، تلویزیون فراتر از یک رسانه صرفاً خبری یا سرگرمی، میراثی مشترک و سرمایه اجتماعی است. خانوادهها، با نشستن پای برنامههای تلویزیونی، به نوعی این میراث را بازتولید میکنند و به مسئولان رسانه ملی یادآوری میکنند که هر تصمیم و هر برنامه تولیدی، اثر مستقیمی بر جامعه دارد. تا وقتی هر شب چراغ تلویزیون در میلیونها خانه روشن میشود، ایران هنوز یک «کانون گرم خانوادگی» و یک «صدای واحد ملی» دارد. حفظ و ارتقای این کانون، نه فقط وظیفه سازمان صداوسیما، که مسئولیت همه ماست. آینده رسانهای ایران در گرو تقویت همین دوست قدیمی و مطمئن است.
