ماه رمضان بیشک یکی از حساستترین و پرمخاطبترین مقاطع پخش سریالهای تلویزیونی است؛ ماهی که قاب جادویی تلویزیون، میزبان میلیونها خانواده ایرانی میشود و انتخابهایش در حافظه جمعی ملت ثبت میگردد. در چنین شرایطی، بازگشت سعید آقاخانی با سریال «اسباب زحمت» به آنتن شبکه یک، نه یک اتفاق ساده، که امتداد یک امضای ماندگار در ژانر طنز است؛ امضایی که از نقشآفرینیهای بهیادماندنی آغاز شد، از نویسندگی گذشت، در کارگردانی شکوفا گردید و اکنون با کمدی موقعیتی تازه، بار دیگر خانههای ایرانی را نشانه رفته است.
مسیری که آقاخانی را صاحبامضا کرد
سعید آقاخانی برای مخاطب تلویزیون، تنها یک نام نیست؛ او یادآور ساعتی خنده در کنار خانواده، یادآور دیالوگهایی است که بخشی از ادبیات روزمره مردم شدند. از «چاردیواری» و «متهم گریخت» تا «کمربندها را ببندیم» و «من یک مستاجرم»، آقاخانی بازیگر کمکم چنان در قابهای طنز درخشید که مخاطب او را نه فقط یک بازیگر، که یک جریان دانست. اما او به بازیگری بسنده نکرد. نویسندگی را آزمود، پشت دوربین رفت و «زن بابا»، «خوشنشینها» و «دزد و پلیس» را ساخت؛ آثاری که بازپخشهای مکررشان از آنتن رسانه ملی، هنوز هم مخاطب را پای تلویزیون مینشاند.
نقطه عطف؛ «نونخ» و تولد یک برند ملی
اما نقطه عطف کارنامه آقاخانی بیتردید «نونخ» بود. سال ۱۳۹۸، زمانی که او مخاطب را از تهران به جغرافیایی تازه برد، با بازیگرانی ناشناخته اما بومی و باورپذیر، طنزی آفرید که فراتر از خنده بود. «نونخ» نه فقط یک سریال، که یک برند ملی شد؛ همانگونه که «پایتخت» برای مدیری، «نونخ» برای آقاخانی یک امضای منحصربهفرد رقم زد. او در این مجموعه نشان داد که میتواند از دل دغدغههای اجتماعی – زلزله، کرونا، محیط زیست، پیوند اقوام ایرانی – طنزی بیرون بکشد که هم بخنداند و هم بیندیشاند. این همان نقطهای بود که آقاخانی را از یک کارگردان طنزپرداز به یک روایتگر اجتماعی تبدیل کرد.
«اسباب زحمت»؛ ظرفیتی طبیعی برای خلق موقعیتهای تازه
اکنون نوبت به «اسباب زحمت» رسیده است. سریالی که در ۲۵ قسمت هر شب ساعت ۲۲ از شبکه یک پخش خواهد شد و روایتگر چند کارگر باربری است که با حضور در منازل و اماکن مختلف برای اسبابکشی، وارد ماجراها و موقعیتهای طنزآمیز میشوند. این فضا – اسبابکشی و مواجهه با آدمها و موقعیتهای متنوع – ظرفیتی طبیعی برای خلق طنزی موقعیتی و پویا دارد. درامی که هر قسمت میتواند میزبان آدمهای تازه و قصههای متفاوت باشد و به کارگردان اجازه دهد تا از کلیشههای تکراری فاصله بگیرد.
استمرار؛ آنچه در طنز امروز کمیاب است
در روزگاری که طنز تلویزیونی با فراز و فرودهای بسیار مواجه است و برخی چهرهها پس از یکی دو اثر از قاب خارج میشوند، استمرار سعید آقاخانی یک ویژگی کمیاب و ارزشمند است. او نه تنها در طول سالها پای کار مانده، که هر بار با تجربهای تازه بازگشته است. از بازیگری صرف تا نویسندگی، از کارگردانی آثار موقعیتی تا ساختن برندی ملی مانند «نونخ»، و اکنون «اسباب زحمت» در ماه رمضان؛ این یعنی یک مسیر پویا و رو به جلو.
قضاوت درباره «اسباب زحمت» به شبهای ماه رمضان و همراهی مخاطبان سپرده شده است. اما آنچه اکنون میتوان بر آن تأکید کرد، استمرار امضایی است که آقاخانی در طنز تلویزیونی از خود به یادگار گذاشته است. او به مخاطبش ثابت کرده که میتوان به قاب جادویی تلویزیون اعتماد کرد؛ که میتوان ساعتی در ماه مهمانی خدا، در کنار خانواده نشست و خندید، بیآنکه از طنز فاخر و باکیفیت فاصله گرفت.
سعید آقاخانی با «اسباب زحمت» بار دیگر به خانههای ایرانی میآید؛ همانگونه که سالها پیش با «زن بابا» و «خوشنشینها» آمد، همانگونه که با «نونخ» ماندگار شد. این بازگشت، یادآور این حقیقت است که طنز فاخر تلویزیونی هنوز نفس میکشد، هنوز امید به خندهای جمعی در شبهای رمضان زنده است. قضاوت نهایی با مخاطب است، اما آنچه مسلم است، آقاخانی بار دیگر قلم بر کاغذ برده، دوربین را روشن کرده و به استقبال ماه مهمانی خدا رفته است. باشد که این سفر، سفری خجسته باشد.
