سیمرغها در مسیر اعتدال و کیفیت
بررسی فهرست برگزیدگان چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر نشان می دهد هیئتداوران با نگاهی حرفهای و پرهیز از حاشیههای مرسوم، تلاش کرد معیارهای هنری را در کنار دغدغههای اجتماعی بنشاند. سیمرغهای امسال بیش از هر چیز به «صداقت در روایت» و «تعهد به مخاطب» تعلق گرفت.
۱. «زنده شور»؛ سه سیمرغ برای یک اتفاق
فیلم «زنده شور» به کارگردانی کاظم دانشی با کسب سه جایزه شامل بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر نقش اول مرد و بهترین بازیگر نقش مکمل زن، شایستگی خود را در عرصه رقابت حرفهای به اثبات رساند. بهرام افشاری با این سیمرغ در زمره جدیترین بازیگران نسل جدید قرار گرفت و مارال فرجاد نیز در روزهای سخت درمان، پیام آور امید برای جامعه هنری شد. دانشی در سخنان خود با تأکید بر شجاعت همکارانش، از روزهای بهتری گفت که در راه است.
۲. «سرزمین فرشتهها»؛ تندیس ها به سمت سینمای ارزشی
این فیلم با چهار سیمرغ بلورین از جمله بهترین فیلم، بهترین جلوههای ویژه بصری، بهترین طراحی صحنه و جایزه ویژه هیئت داوران برای بازیگری زن، یکی از موفقترین آثار جشنواره بود. حضور سلاف فواخرجی و اهدای جایزه به مردم غزه، لحظه ای تأثیرآفرین در مراسم رقم زد. او سینمای ایران را ستود که «زیبایی، عدالت و کنشگری را از هم جدا نکرده است.»
۳. بازگشت داوران به اصل سینما
در بخشهای فنی، هیئت داوران با انتخاب هادی بهروز برای فیلمبرداری «نیمهشب» و میثم ملایی برای تدوین «اسکورت»، اصالت تکنیک را پاس داشتند. اهدای سیمرغ موسیقی به کارن همایونفر نیز نشان از توجه ویژه به وجوه هنری سینما داشت.
۴. نیمهشب و میراثدارای سردار دلها
جایزه ویژه شهید سلیمانی به فیلم «نیمهشب» با حضور گرم دختر سردار دلها ، یکی از باشکوهترین لحظات جشنواره را رقم زد. مهدی یزدانیخرم، فیلمنامهنویس، جایزه خود را به مادرش تقدیم کرد و محمدحسین مهدویان نیز پس از اصرار دبیر جشنواره، سیمرغ کارگردانی را از آن خود کرد. این فیلم توانست سینمای دفاع مقدس را در قالبی نوین و مخاطب پسند عرضه کند.
۵. پیام وحدت
حضور مسعود پزشکیان، رئیسجمهور، قابل توجه بود. وی گفت: زخم فعلی، زخم تلخی است کار طبیب ترمیم زخم است دشمن و بیگانگان تلاش دارند آب و خاک ما را تکه تکه کند هنرمند باید تا جایی که امکان دارد باید تلاش کند این زخم را ترمیم کند.
در مجموع باید گفت، چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر با عبور از حاشیهها، خود را به «مسئولیت اجتماعی» و «کیفیت هنری» نزدیک کرد. این دوره بیش از هر چیز با «تدبیر» و «امید» به یاد خواهد ماند؛ تدبیر دبیر در مدیریت بحران و امید سینماگران به آینده. آنچه در تالار وحدت رقم خورد، نه یک مراسم تشریفاتی که جشنواره بلوغ سینمای ایران بود.
